Homilia, którą wygłosił ks. kan. Józef Łatanik w Łodygowicach 16 kwietnia 2026 w czasie naszej comiesięcznej modlitwy o beatyfikację Sługi Bożego ks. Jana Marszałka. Tekst za Nasz Czas
Liturgia Słowa Bożego z okresu wielkanocnego, który aktualnie przeżywamy, zachęca nas do spotkania ze zmartwychwstałym Chrystusem i wprowadzania słów w czyn, czyli do bycia Jego świadkami w otaczającej nas rzeczywistości.
W pewnym mieście lekarz miał dokonać operacji języka. Kiedy wszystko było już gotowe do operacji, zwrócił się do swojego pacjenta leżącego na stole operacyjnym: - Jak panu wiadomo, usunięcie języka jest konieczne. O ile ma pan jeszcze coś do powiedzenia, to bardzo proszę. Będą to niestety ostatnie słowa w pana życiu. W sali operacyjnej nastała głucha cisza. Po pewnej chwili rozległy się słowa chorego: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Przystępujący do operacji lekarz miał łzy w oczach.
Ten z życia wzięty przykład przepięknie odzwierciedla postawę bycia świadkiem Jezusa nawet w bardzo trudnej sytuacji życiowej jaką jest utrata daru mowy.
Misjonarz pracujący w Indiach opowiada następującą historie. Otóż pewnego dnia zebrał on grupkę biednych dzieci indyjskich, które nigdy nie słyszały o Chrystusie i zaczął im o Nim opowiadać. Opowiadał im o tym, jak bardzo był kochany i dobry. Jak starał się rozumieć ludzi, jak im pomagał, a kiedy zrobili coś złego to im przebaczał.
Kiedy im to opowiadał, zobaczył, że jedno z dzieci jest dziwnie poruszone, tak jakby chciało coś powiedzieć. Wreszcie dziecko nie wytrzymało i powiedziało: „Ja wiem o kim ty mówisz. Ty mówisz o człowieku, który żyje w naszym sąsiedztwie. On jest taki dobry i kochany dla wszystkich ludzi.
A jakie świadectwo o Chrystusie my dajemy? Czy ludzie, obserwując nasze życie, powiedzieliby to samo o nas, co powiedziało to dziecko o tym dobrym człowieku?
Świadkami Chrystusa jesteśmy wtedy, gdy staramy się propagować i rozprzestrzeniać Jego naukę. Aby czynić to należycie, sami powinniśmy się starać o to, aby naukę Pana Jezusa poznać jak najlepiej. Powinniśmy czytać Pismo św., dobre książki religijne, słuchać kazań, oglądać i słuchać dobrych programów religijnych. Wcale nie musimy poszukiwać tych, którzy nie słyszeli jeszcze o Jezusie i są gdzieś daleko po to, aby być wobec nich świadkami i apostołami Chrystusa. Często obok nas, w naszych rodzinach, sąsiedztwie, w miejscu pracy jest wielu ludzi, którzy mało wiedzą o Chrystusie i tak mało Go znają. Podejmując się jednak przybliżenia tych osób do Chrystusa, pamiętajmy o tym, że nie wystarczy głosić Jego naukę tylko słowami. Trzeba także tą nauką żyć, potwierdzać ją swoim życiem. Czyli czynić tak, jak czyniłby Pan Jezus, gdyby żył w tej chwili na ziemi.
Jeszcze jednym sposobem świadczenia o Chrystusie jest znoszenie przeciwności i cierpień dla Niego i Jego Ewangelii. Dzieje się tak wtedy, gdy zapieramy się samych siebie i niezależnie od różnych przeciwności, prześladowań i cierpień bierzemy na serio słowa Chrystusa: „Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie”.
Dziś w czasie tej Eucharystii, gdy wspominamy Sługę Bożego ks. Marszałka jesteśmy przekonani, że i on był tym, który spotykał się ze Zmartwychwstałym Jezusem i był Jego świadkiem. Był Jego świadkiem przez głoszenie Słowa Bożego, przez przykład codziennego życia oraz przyjmowanie przeciwności i cierpień w ostatnich latach swego życia.
Dziękujmy w czasie tej Mszy św. Chrystusowi za miłość do nas i za Jego święte słowa przypominające nam o tym, że powinniśmy być Jego świadkami i apostołami. On jest obecny z nami w tej świątyni, kocha nas i dodaje nam ducha. Oddajmy się Jego opiece i miłości modląc się fragmentem modlitwy św. Franciszka:
,,O Panie, uczyń nas narzędziami Twego Pokoju, abyśmy siali miłość tam, gdzie panuje nienawiść; wybaczenie tam, gdzie panuje krzywda; jedność tam, gdzie panuje zwątpienie; nadzieję tam, gdzie panuje rozpacz; światło tam, gdzie panuje mrok; radość tam, gdzie panuje smutek”.